สมเด็จพระวันรัต-บวชพระองค์แรกVerona Italy

  • Ordination monk Veraona Italy
  • Ordination monk Veraona Italy
  • Ordination monk Veraona Italy
  • Ordination monk Veraona Italy
  • Ordination monk Veraona Italy

เข้าพรรษาWisaka-Verona

  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

การเลือกตั้งประเทศเดนมาร์ก2011

Attention: open in a new window. PDFPrintE-mail

เลือกตั้งเดนมาร์ก 2554: มุมมองของผู้มาเยือน

วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2554 เวลา 20:30:00 น.


โดย จิรัฐสรรพ์ ประมวลศิลป์

(หมายเหตุ ผู้เขียนนักศึกษาชั้นปีที่ 3 โครงการเศรษฐศาสตร์บัณฑิตภาคภาษาอังกฤษ
(
BE) คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปัจจุบันกำลังศึกษาต่อในฐานะ
นักศึกษาแลกเปลี่ยน ณ
Copenhagen Business School
ประเทศเดนมาร์ก)
เดนมาร์กเป็นประเทศที่ขึ้นชื่อว่ามีความเป็นประชาธิปไตย
มากเป็นอันดับ
ต้นๆ ของโลก ประชาชนตื่นตัวต่อการเมืองและใช้สิทธิ์เลือกตั้ง
ในระดับสูงมาก
มี "รัฐสวัสดิการ" ที่ประสบความสำเร็จและกลายเป็นต้นแบบ
ของหลายประเทศ
ทั้งยังเป็นรัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญเช่นเดียวกับ
ประเทศไทย
แต่ในขณะเดียวกัน เดนมาร์กเป็นประเทศแรกที่พรรคชาตินิยม
ได้รับความนิยมสูงมาก
มีนโยบายผู้อพยพที่เข้มงวดที่สุดในยุโรป เป็นจุดเริ่มต้น
กระแสพรรคชาตินิยมที่แพร่กระจายไปทั่วยุโรปในปัจจุบัน
จนทำให้เกิดความกังวล
ว่ายุโรปจะทำลายคุณค่าประชาธิปไตยที่สะสมมานาน
การเลือกตั้งเดนมาร์กซึ่งเกิด
ขึ้นในวันที่
15 กันยายนที่ผ่านมาจึงน่าสนใจศึกษาอย่างยิ่ง

ระบบการเมืองเดนมาร์ก

เดนมาร์กปกครองด้วยระบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ มีประมุขของประเทศ
คือราชินี
Margrethe II โดยใช้ระบบสภาเดียว มีชื่อว่า Folketinget และ
มีพรรคการเมืองหลายพรรคเป็นรัฐบาลผสม
มีน้อยครั้งมากที่พรรคการเมือง
พรรคเดียวมีเสียงส่วนใหญ่ในสภา
การผ่านกฎหมายในสภาจึงต้องเกิดจากการเจรจา
ต่อรองระหว่างพรรคการเมืองทั้ง
พรรคร่วมรัฐบาล พรรคสนับสนุนรัฐบาลและ
ฝ่ายค้าน ก่อนการเลือกตั้งครั้งนี้
เดนมาร์กมีนายกรัฐมนตรีชื่อ Lars Løkke
Rasmussen
จากพรรคเสรีนิยม (Venstre)

ราชินี Margrethe II ของเดนมาร์ก (ที่มา http://en.wikipedia.org/wiki/File:Queen_Magrethe_sep_7_2005.png)


สภา Folketinget นี้มีวาระสี่ปี มีผู้แทนจำนวน 179 คน โดย 175 คนมาจากเดนมาร์ก
โดยอีก
4 คนนั้นมาจากหมู่เกาะแฟโรและกรีนแลนด์แห่งละ 2 คน โดยพรรครัฐบาลจะต้องรวบรวม
เสียงสนับสนุนให้ได้มากกว่า
90 เสียง จึงถือว่ามีเสียงข้างมาก (หรือหากไม่สามารถรวบรวมเสียง
สนับสนุนได้ถึง
90 เสียง ดังเช่นในการเลือกตั้งครั้งนี้ ก็ต้องมั่นใจว่าจะไม่มีเสียงข้างมากคัดค้าน)
ส่วนมากรัฐบาลผสมของเดนมาร์กจะเป็นรัฐบาลเสียงข้างน้อย กล่าวคือมีจำนวนผู้แทนไม่ถึง 90 คน
และต้องพึ่งพาเสียงของพรรคสนับสนุนรัฐบาลในการผ่านกฎหมายต่างๆ ดังนั้นการเจรจาและ
การประนีประนอมเพื่อหาข้อยุติร่วมกัน (
Consensus) จึงเป็นประเพณีทางการเมืองของเดนมาร์ก

(Pic 2) พระราชวัง Christiansborg ที่ตั้งของสภา Folketinget


นายกรัฐมนตรีของเดนมาร์กมาจากการแต่งตั้งโดยราชินีโดยธรรมเนียม เมื่อการเลือกตั้งเสร็จสิ้นและรัฐบาลเดิมไม่มีเสียงข้างมาก การจัดตั้งรัฐบาลใหม่จะเริ่มขึ้นโดยขั้นตอนที่เรียกว่า dronningerunde (Queen’s round) ซึ่งราชินีจะทำการเลือกผู้เจรจาหนึ่งคน เรียกว่า kongelig undersøger (Royal negotiator) โดยบุคคลนี้คือบุคคลที่ราชินีคาดว่าสามารถจัดตั้งรัฐบาลได้ ผู้เจรจาคนนี้จะเสนอรายชื่อคณะรัฐมนตรี หากเสียงส่วนมากในสภาไม่คัดค้าน รัฐบาลใหม่ก็จะถูกจัดตั้งขึ้นโดยตัวผู้เจรจามักจะเป็นนายกรัฐมนตรีคนถัดไป แต่หากเสียงส่วนมากคัดค้าน กระบวนการ dronningerunde จะเริ่มขึ้นอีกครั้ง โดยในปี 2531 กระบวนการนี้ต้องดำเนินไปถึง 4 รอบ จึงสามารถจัดตั้งรัฐบาลได้สำเร็จ พรรคการเมืองที่มีรัฐมนตรีถือเป็นพรรครัฐบาล (Government party) พรรคการเมืองที่สนับสนุนรัฐบาลแต่ไม่มีรัฐมนตรีถือเป็นพรรคสนับสนุนรัฐบาล (Supporting party) ส่วนพรรคที่เหลือคือพรรคฝ่ายค้าน (Opponent party)

การเลือกตั้งเดนมาร์ก
ตามรัฐธรรมนูญ การเลือกตั้งจะต้องเกิดขึ้นภายใน 4 ปี นับจากการเลือกตั้งครั้งล่าสุด ทำให้การเลือกตั้งครั้งนี้จะต้องเกิดขึ้นภายในวันที่ 12 พฤศจิกายน โดยนายกรัฐมนตรีสามารถประกาศให้มีการเลือกตั้งใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ และการเลือกตั้งจะต้องเกิดขึ้นภายใน 21 วันหลังจากการประกาศให้มีการเลือกตั้งใหม่ ซึ่งก็เป็นไปตามกำหนดพอดี เนื่องจากนายกรัฐมนตรีได้ประกาศให้มีการเลือกตั้งใหม่เมื่อวันที่ 26 สิงหาคมที่ผ่านมา
เดนมาร์กมีพรรคการเมืองหลายพรรค โดยพรรคการเมืองจะสัญญากับผู้เลือกตั้งไว้ว่าจะจัดตั้งหรือสนับสนุนกลุ่ม พันธมิตรทางการเมือง (Coalition) ใดเป็นรัฐบาล แต่พรรคการเมืองนั้นอาจเป็นพรรครัฐบาล หรือเป็นพรรคสนับสนุนรัฐบาลก็ได้ โดยพันธมิตรทางการเมืองในการเลือกตั้งครั้งนี้มีสองกลุ่ม เรียกกันว่าพันธมิตรสีแดง (Red Coalition) และพันธมิตรสีน้ำเงิน (Blue Coalition) ซึ่งจะกล่าวในภายหลัง ผู้มีสิทธิเลือกตั้งก็สามารถตัดสินใจสนับสนุนพรรคใดก็ได้ในพันธมิตรที่ตน สนับสนุน เพราะสุดท้ายก็จะได้นายกรัฐมนตรีคนเดียวกัน แต่ความแตกต่างคือรายละเอียดในแต่ละนโยบาย

การจัดตั้งรัฐบาลจำเป็นต้องมีเสียงข้างมากของสภาสนับสนุน (หรือไม่มีเสียงข้างมากคัดค้าน เช่นในการเลือกตั้งครั้งนี้) โดยพรรครัฐบาลหลักซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีสังกัดอาจมีเสียงไม่เป็นอันดับหนึ่ง ของสภาก็ได้ ขอเพียงมีพรรคการเมืองมาสนับสนุนจนเป็นเสียงข้างมากก็พอ นอกจากนี้ รัฐบาลส่วนใหญ่จะเป็นรัฐบาลเสียงข้างน้อย (Minority government) คือผู้แทนจากพรรครัฐบาลรวมกันมีจำนวนไม่ถึงครึ่ง แต่อยู่ได้เพราะเสียงจากพรรคสนับสนุนรัฐบาล ซึ่งอาจไม่สนับสนุนกฎหมายหากมีความขัดแย้งกับพรรครัฐบาล
ผู้มีสิทธิเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรในเดนมาร์ก ต้องเป็นพลเมืองเดนมาร์ก มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งใช้สิทธิโดยการนำจดหมายแจ้งการใช้สิทธิที่ส่งมาที่ บ้าน ไปใช้สิทธิที่หน่วยเลือกตั้งซึ่งมักเป็นโรงเรียน (เพราะมีห้องขนาดใหญ่) โดยควรเตรียมบัตรประจำตัวที่มีรูปภาพไปด้วย เช่น ใบขับขี่ หรือหนังสือเดินทาง (ประชาชนเดนมาร์กไม่มีบัตรประจำตัวประชาชน แต่มีบัตรประกันสุขภาพเป็นเสมือนบัตรประชาชน โดยบัตรนี้ไม่มีรูปภาพ) เพราะเจ้าหน้าที่อาจขอตรวจหากสงสัย เมื่อมาถึงแล้ว เจ้าหน้าที่จะขีดฆ่าชื่อของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในบัญชีรายชื่อที่หน่วยเลือก ตั้ง แล้วให้บัตรเลือกตั้งผู้มีสิทธิเลือกตั้งไปใช้สิทธิในคูหา โดยหน่วยเลือกตั้งจะเปิดให้ใช้สิทธิตั้งแต่เวลา 9.00-20.00 น. เป็นเวลารวม 11 ชั่วโมง ด้วยเหตุผลว่าประชาชนทั่วไปจะทำงานวันละ 8 ชั่วโมง การมีเวลาเลือกตั้ง 11 ชั่วโมง ทำให้ประชาชนมีเวลาอย่างน้อย 3 ชั่วโมงในการใช้สิทธิ
ในบัตรเลือกตั้งจะมีสองส่วน คือเลือกตั้งพรรค และเลือกตั้งผู้สมัคร โดยสามารถเลือกลงคะแนนให้พรรคการเมืองเพียงพรรคเดียว หรือผู้สมัครเพียงคนเดียวเท่านั้น โดยทำเครื่องหมายกากบาทด้วยดินสอ ในบัตรเลือกตั้งจะมีสัญลักษณ์พรรคซึ่งมีการตกลงไว้ล่วงหน้า หากพรรคการเมืองไม่ขอเปลี่ยนสัญลักษณ์ ก็จะใช้สัญลักษณ์เดิมไปตลอด (เช่น A สำหรับพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย หรือ V สำหรับพรรคเสรีนิยม) และชื่อพรรคการเมืองอยู่ หากผู้มีสิทธิเลือกตั้งเลือกพรรค คะแนนจะถูกนำไปคัดเลือกผู้สมัครตามลำดับบัญชีรายชื่อ หรือจัดสรรตามจำนวนคะแนนเลือกตั้งส่วนตัวผู้สมัคร (จากการเลือกผู้สมัครรายบุคคล) ตามแต่พรรคการเมืองได้แจ้งความจำนงไว้ หากผู้มีสิทธิเลือกตั้งเจาะจงเลือกผู้สมัคร คะแนนนี้จะเป็นของผู้สมัครโดยตรง แต่หากผู้มีสิทธิเลือกตั้งเลือกทั้งคนทั้งพรรค จะกลายเป็นบัตรเสียเพราะการเลือกตั้งอนุญาตให้เลือกได้เพียงครั้งเดียว เมื่อทำเครื่องหมายเสร็จก็นำบัตรหย่อนใส่หีบ และคะแนนจะถูกนับด้วยมือเช่นเดียวกับในประเทศไทย โดยพรรคการเมืองจะต้องมีเสียงมากกว่าร้อยละ 2 ของคะแนนเสียงทั้งหมดจึงสามารถมีผู้แทนในสภา

วันเลือกตั้ง (ที่มา http://www.cphpost.dk/news/politics/90-politics/52062-election-11--how-does-it-work.html)


พรรคการเมืองในเดนมาร์ก
พรรคการเมืองแบ่งเป็นสองขั้ว คือพันธมิตรสีน้ำเงิน ซึ่งเป็นฝ่ายรัฐบาลในสมัยที่ผ่านมา และพ่ายแพ้การเลือกตั้งครั้งนี้ มีแนวคิดไปทางเสรีนิยม และพันธมิตรสีแดง ซึ่งเป็นฝ่ายค้านในสมัยที่ผ่านมา และชนะการเลือกตั้งครั้งนี้ มีแนวคิดไปทางสังคมนิยม ตัวอักษรหลังชื่อพรรคในวงเล็บคือสัญลักษณ์พรรค
ในเดนมาร์ก กลุ่มพันธมิตรทั้งสองจะมีเสียงไม่ต่างกันมากนัก และเป็นระบบหลายพรรค การชนะการเลือกตั้งแบบถล่มทลายจะไม่เกิดขึ้นในระบบการเมืองเดนมาร์ก

ป้ายหาเสียงของ Helle Thorning-Schmidt จากพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย (ซ้าย) และป้ายหาเสียงของ Lars Løkke Rasmussen จากพรรคเสรีนิยม (ขวา)

พันธมิตรสีน้ำเงิน (Blue Coalition): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 94 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 86 คน
ในรัฐบาลสมัยที่แล้ว มีพรรครัฐบาลสองพรรคคือ พรรคเสรีนิยม (Venstre) และพรรคอนุรักษ์นิยม (Det Konservative Folkeparti) ส่วนพรรคที่เหลือเป็นพรรคสนับสนุนรัฐบาล แต่ในการเลือกตั้งครั้งนี้ พันธมิตรสีน้ำเงินต้องกลายเป็นฝ่ายค้านแทน พันธมิตรสีน้ำเงินจะมีแนวคิดสนับสนุนระบบเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม รวมถึงมีแนวคิดด้านสังคมที่ค่อนข้างขวา ผู้สนับสนุนส่วนใหญ่มักเป็นผู้ที่ค่อนข้างมีฐานะ ชนชั้นกลาง หากเปรียบเทียบกับพันธมิตรสีแดงที่ผู้สนับสนุนมักเป็นแรงงาน
พรรคเสรีนิยม (Venstre - V): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 46 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 47 คน
เป็นพรรครัฐบาลในสมัยที่แล้ว คำว่า Venstre ในภาษาเดนิชแปลตรงตัวว่า "ซ้าย" แต่ความเป็นจริงพรรคนี้เป็นพรรคกลางขวา เนื่องจาก เมื่อประมาณร้อยปีก่อน พรรคนี้ถือว่าอยู่ทางซ้ายเมื่อแข่งขันกับพรรคอนุรักษ์นิยม ดังนั้น "ซ้าย" ในนิยามของเดนมาร์กจึงหมายถึงเสรีนิยม พรรคนี้มีแนวคิดเป็นเสรีนิยมในทางเศรษฐกิจ มีนโยบายคงภาษีไว้เช่นเดิมหรือลดภาษี พยายามสร้างวินัยทางการคลังและเพิ่มประสิทธิภาพในระบบเศรษฐกิจผ่านการตัดงบ ประมาณและสวัสดิการ ซึ่งเป็นนโยบายที่ถูกบางฝ่ายมองว่ามุ่งทำลายรัฐสวัสดิการ และเอื้อประโยชน์แก่คนรวย (ทั้งนี้ เดนมาร์กเป็นประเทศที่ภาษีสูงที่สุดในกลุ่ม OECD และมีขนาดเศรษฐกิจภาครัฐใหญ่เป็นอันดับต้นๆของโลก) นอกจากนี้ยังออกกฎหมายผู้อพยพที่เข้มงวดมาก รวมถึงการวางแผนตั้งด่านตรวจคนเข้าเมืองที่ชายแดน (ซึ่งผิดสนธิสัญญาเชงเก้น แต่รัฐบาลเลี่ยงบาลีไปใช้คำว่าด่านศุลกากร ซึ่งก็ฟังไม่ขึ้นเพราะศุลกากรเดนมาร์กไม่เข้มงวดมากนักในการตรวจสิ่งของ ทั้งยังมีภาษีสุราที่ค่อนข้างต่ำ) โดยพรรคนี้เข้าสู่อำนาจตั้งแต่ปี 2544 โดยชนะการเลือกตั้งอีกสองครั้งในปี 2548 และ 2550
พรรคเสรีนิยมถูกโจมตีอย่างมากว่าทำให้เดนมาร์กมีความเหลื่อมล้ำสูง ขึ้น แม้นับว่ายังน้อย หากเปรียบเทียบกับไทยหรือสหรัฐอเมริกา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นขัดกับคุณค่าในเรื่องความเท่าเทียมที่คนสแกนดิเนเวีย ยึดถือ นอกจากนี้ปัญหาเศรษฐกิจในปัจจุบันก็เป็นอีกจุดอ่อนหนึ่งของพรรค เพราะในปัจจุบัน เดนมาร์กขาดดุลงบประมาณ 121,000 ล้านโครนเดนมาร์ก (ประมาณ 600,000 ล้านบาท) จากปี 2549 ที่เดนมาร์กยังเกินดุลงบประมาณ (แต่เศรษฐกิจภาพรวมยังถือว่าค่อนข้างแข็งแกร่ง หากเทียบกับเศรษฐกิจยุโรปอื่นๆ) โดยถูกกล่าวหาว่าลดภาษีเพื่อช่วยคนรวย และนำเงินไปอุ้มธนาคารที่มีปัญหามากเกินไป ทั้งยังถูกโจมตีเรื่องการพึ่งพิงพรรคคนเดนมาร์ก ซึ่งเป็นพรรคขวาจัด ในการผ่านกฎหมายต่างๆ มากเกินไป
แม้ในการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคเสรีนิยมจะได้ผู้แทนเพิ่มขึ้น 1 คน และเป็นพรรคที่มีจำนวนผู้แทนมากที่สุดต่ออีกสมัย แต่พรรคเสรีนิยมต้องกลายเป็นฝ่ายค้าน เพราะมีเสียงสนับสนุนจากพรรคในพันธมิตรสีน้ำเงินน้อยกว่าพรรคพันธมิตรสีแดง หัวหน้าพรรคคนปัจจุบันชื่อ Lars Løkke Rasmussen ซึ่งรับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจาก Anders Fogh Rasmussen หัวหน้าพรรคคนก่อนที่ไปรับตำแหน่งเลขาธิการนาโตในปี 2009 โดยไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง ทำให้มีคนบางกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นนายกรัฐมนตรีที่ไม่ได้มาจาก ประชาธิปไตย และมีภาพลักษณ์ผู้นำที่ไม่แข็งแกร่งหากเทียบกับคู่แข่งจากพรรคสังคมนิยม ประชาธิปไตย และยังมีคะแนนความนิยมตามโพลต่ำกว่าพรรคสังคมนิยมมาโดยตลอดตั้งแต่ปี 2553

ป้ายหาเสียงของผู้สมัครรายหนึ่งจากพรรคเสรีนิยม


พรรคอนุรักษ์นิยม (Det Konservative Folkeparti - C): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 18 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 8 คน


เป็นพรรคร่วมรัฐบาลในสมัยที่แล้ว มีแนวคิดอนุรักษ์นิยม สนับสนุนธุรกิจ ลดภาษี ถูกมองว่าเป็นพรรคของคนรวยมาช้านาน มีความพยายามเป็นพรรคที่เชื่อมพันธมิตรทางการเมืองทั้งสอง โดยมีความพยายามร่วมมือกับพรรคสังคม-เสรีนิยม ซึ่งเป็นพรรคพันธมิตรสีน้ำเงิน ทำให้มีปัญหาด้านจุดยืนพอสมควร หัวหน้าพรรคชื่อ Lars Barfoed รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในสมัยที่แล้ว

ในการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคอนุรักษ์นิยมแพ้การเลือกตั้งอย่างมาก ซึ่งสาเหตุอาจมาจากจุดยืนด้านเศรษฐกิจที่ไม่ชัดเจน และปัญหาการบริหารงานภายใน ทำให้ผู้สนับสนุนบางส่วนไปลงคะแนนให้พรรคพันธมิตรเสรีนิยมที่มีจุดยืนด้าน เศรษฐกิจที่เสรีมากกว่าแทน

ป้ายหาเสียงของผู้สมัครรายหนึ่งจากพรรคอนุรักษ์นิยม

พรรคคนเดนมาร์ก (Dansk Folkeparti – O): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 25 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 22 คน


พรรคนี้น่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะเป็นพรรคที่มีอุดมการณ์ชาตินิยม ขวาจัด ต่อต้านชาวต่างชาติ สนับสนุนนโยบายผู้อพยพที่เข้มงวดมาก แต่ในขณะเดียวก็มีอุดมการณ์ด้านเศรษฐกิจไปทางซ้าย สนับสนุนรัฐสวัสดิการและเป็นพรรคประชานิยม คือ สนับสนุนอะไรก็ได้ แต่มีจุดยืนหลักในเรื่องผู้อพยพที่เข้มงวดและรุนแรงมาก พรรคนี้เคยเป็นพรรคสนับสนุนรัฐบาลในรัฐบาลที่แล้ว โดยได้คะแนนเสียงเพิ่มขึ้นในการเลือกตั้งทุกครั้งตั้งแต่ปี 2541 จนถึงปี 2550 และเป็นพรรคที่เริ่มต้นกระแสขวาจัดในยุโรปในปัจจุบัน แม้ไม่ใช่พรรครัฐบาลในสมัยที่แล้ว แต่พรรคนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งในการผ่านกฎหมายต่างๆ พูดได้ว่านโยบายผู้อพยพของรัฐบาลเสรีนิยมที่เข้มงวดมาก ล้วนมากจากการผลักดันของพรรคนี้ เพื่อแลกกับการสนับสนุนพรรคเสรีนิยมในประเด็นอื่น เช่น ด้านเศรษฐกิจ ทั้งพรรคนี้ยังทำให้การเมืองเดนมาร์กเป็นฝักฝ่าย บั่นทอนภาพลักษณ์ของการเมืองแบบประนีประนอม เพราะพรรคในพันธมิตรสีแดงไม่สนับสนุนพรรคนี้ และไม่ยอมผ่านกฎหมายต่างๆ ของพรรคเสรีนิยม ทำให้กฎหมายต่างๆผ่านด้วยเสียงที่เกินครึ่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ภาพลักษณ์ของพรรคนี้ในหมู่นักศึกษาเดนมาร์กที่ผู้เขียนได้สัมผัสค่อนข้างแย่ เพราะเป็นพรรคขวาจัดที่มีมุมมองต่อคนต่างชาติค่อนข้างคร่ำครึ ส่งออกกระแสขวาจัดที่คนทั่วไปไม่ยอมรับ และอาจมีส่วนในการทำให้พันธมิตรสีน้ำเงินแพ้การเลือกตั้งครั้งนี้ โดยการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคนี้มีผู้แทนลดลงเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ แต่ก็ยังนับว่าสูงมากกว่าที่โพลต่างๆคาดการณ์ไว้ และยังรักษาฐานเสียงไว้ได้ดี เป็นพรรคที่มีผู้แทนมากเป็นอันดับสามเช่นเดิม ซึ่งมีผู้ให้ความเห็นว่าอาจมาจากการที่ผู้สนับสนุนพรรคนี้ไม่กล้าบอกโพ ลเพราะอายที่จะประกาศตัวเป็นผู้สนับสนุนพรรคขวาจัด ฐานเสียงส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ เพราะพรรคนี้สนับสนุนการเพิ่มเงินบำนาญ หัวหน้าพรรคชื่อ Pia Kjærsgaard

ป้ายหาเสียงของผู้สมัครรายหนึ่งจากพรรคคนเดนมาร์ก

พรรคพันธมิตรเสรีนิยม (Liberal Alliance – I): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 5 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 9 คน
พรรคนี้ตั้งขึ้นในปี 2550 โดยผู้แทนจากพรรคสังคม-เสรีนิยม และพรรคอนุรักษ์นิยม สนับสนุนอุดมการณ์เสรีนิยมทางเศรษฐกิจ โดยข้อเสนอหลักคือลดภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาลงมาที่ร้อยละ 40 (ปัจจุบันภาษีขั้นสูงอยู่ที่ร้อยละ 63 เทียบกับประเทศไทยที่ร้อยละ 37) หัวหน้าพรรคชื่อ Anders Samuelsen พรรคนี้ประสบความสำเร็จอย่างสูงในการเลือกตั้งครั้งนี้ โดยได้คะแนนเสียงเพิ่มจากผู้สนับสนุนพรรคอนุรักษ์นิยมบางส่วน

ป้ายหาเสียงของผู้สมัครรายหนึ่งจากพรรคอนุรักษ์นิยม

พันธมิตรสีแดง (Red Coalition): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 81 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 89 คน
เป็นพันธมิตรพรรคการเมืองที่ชนะการเลือกตั้งครั้งนี้ มีพรรคจำนวน 4 พรรค โดยพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย (Socialdemokraterne) และพรรคคนสังคมนิยม (Socialistisk Folkeparti) วางแผนเป็นพรรครัฐบาลร่วมกัน มีการดำเนินการหาเสียง แถลงนโยบายร่วมกันมาโดยตลอด และประกาศไม่แย่งฐานเสียงกันเองโดยเปิดเผย ส่วนพรรคสังคม-เสรีนิยม (Radikale Venstre) ที่อยู่ขวาสุด ที่วางแผนว่าอาจเข้าร่วมรัฐบาลหรือเป็นเพียงพรรคสนับสนุน วันนี้มีโอกาสเป็นพรรคร่วมรัฐบาลมากกว่าเพราะมีผู้แทนได้รับการเลือกตั้ง ค่อนข้างมาก และพรรคเอกภาพ (Enhedslisten) ที่อยู่ซ้ายสุดเป็นพรรคสนับสนุนรัฐบาล พันธมิตรสีแดงนี้จะมีอุดมการณ์สังคมนิยม เน้นการเพิ่มสวัสดิการสังคมต่างๆ และการช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส ซึ่งเป็นคุณค่าหลักของสังคมสแกนดิเนเวีย โดยมีผู้สนับสนุนส่วนใหญ่เป็นชนชั้นแรงงาน และแรงงานซึ่งเป็นชนชั้นกลาง รวมถึงนักศึกษาส่วนใหญ่ที่ต้องการสังคมที่เท่าเทียม (ทั้งนี้ ยกเว้นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่ผู้เขียนศึกษาอยู่ ซึ่งเป็นโรงเรียนธุรกิจ ทำให้นักศึกษาโน้มเอียงไปทางพันธมิตรสีน้ำเงินมากกว่า)
พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย (Socialdemokraterne -A): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 45 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 44 คน
พรรคนี้เป็นพรรคสังคมนิยมตามแบบยุโรป สนับสนุนสวัสดิการสังคม ผู้ใช้แรงงาน ผู้ด้อยโอกาส แต่ก็ได้ย้ายตัวเองเข้ามาใกล้ตรงกลางมากขึ้น หลังกระแสเสรีนิยมตั้งแต่ 10 ปีก่อน ตามพรรคแรงงานของอังกฤษ และพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยของเยอรมนี พรรคนี้เป็นเคยพรรคขนาดใหญ่ที่สุดมาเป็นเวลาประมาณ 70 ปี จนถึงปี 2544 ได้กลายเป็นพรรคฝ่ายค้านที่ใหญ่ที่สุด และมีคะแนนเสียงที่ใกล้เคียงกับพรรคเสรีนิยมอย่างมากในการเลือกตั้งครั้ง ก่อน มีนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจผ่านการเพิ่มเวลาทำงานวันละ 12 นาที การเพิ่มการจ้างงาน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและเพิ่มรายได้ภาษี และการกู้เงินเพิ่มเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ ซึ่งยังเป็นแผนที่ไม่ชัดเจนและเป็นที่สงสัยว่าจะทำได้สำเร็จหรือไม่ มีนโยบายผู้อพยพที่ไม่อ่อน แต่ไม่แข็งกร้าว เพราะจะคงนโยบายของพรรคเสรีนิยมบางอย่างไว้ เช่น กฎ 24 ปี ที่เกือบจะไม่อนุญาตให้คู่แต่งงานอพยพเข้าเดนมาร์ก หากคู่บ่าวสาวคนใดคนหนึ่งอายุไม่ถึง 24 ปี ซึ่งเป็นประเด็นที่พรรคนี้มีความขัดแย้งกับพรรคคนสังคมนิยม

ผลการเลือกตั้งที่ออกมา พรรคนี้ได้จำนวนผู้แทนลดลงหนึ่งคน แต่หัวหน้าพรรค Helle Thorning-Schmidt จะได้เป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของเดนมาร์ก เพราะได้เสียงสนับสนุนจากพรรคพันธมิตรมากกว่ากลุ่มพันธมิตรสีน้ำเงิน ซึ่งสาเหตุที่พรรคนี้ได้บริหารประเทศมาจากปัญหาเศรษฐกิจในปัจจุบันที่เกิด ขึ้นภายหลังการบริหารงาน 10 ปีของพรรคเสรีนิยม กระแสต่อต้านพรรคคนเดนมาร์กซึ่งสนับสนุนพรรคเสรีนิยม และภาพลักษณ์ความเป็นผู้นำของ Helle Thorning-Schmidt ที่เข้มแข็งกว่า Lars Løkke Rasmussen

ป้ายหาเสียงของ Helle Thorning-Schmidt จากพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย แปลได้ว่า เราต้องลงทุนในเยาวชน ไม่ใช่ตัดงบประมาณการศึกษา

พรรคคนสังคมนิยม (Socialistisk Folkeparti -F): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 23 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 16 คน

เป็นพรรคที่มีอุดมการณ์สังคมนิยมและอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม โดยถูกมองว่าซ้ายกว่าพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย โดยการเลือกตั้งในปี 2550 มีคะแนนเสียงเพิ่มขึ้นถึงเท่าตัวจากการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า กลายเป็นพรรคอันดับสี่ พรรคนี้มีจุดเด่นด้านนโยบายสวัสดิการสังคมและสิ่งแวดล้อมที่ซ้ายกว่าพรรค สังคมนิยมประชาธิปไตยซึ่งถูกมองว่าอยู่ตรงกลางมากเกินไป (รวมถึงตัว Helle Thorning-Schmidt เอง ที่ถูกมองว่าค่อนข้างโน้มเอียงไปตรงกลางเมื่อเทียบกับกลุ่มการเมืองอื่นภาย ในพรรค) แต่จุดอ่อนคือความกังวลว่าพรรคนี้จะพยายามขึ้นภาษีและนโยบายเศรษฐกิจ หัวหน้าพรรคคนปัจจุบันชื่อ Villy Søvndal และพรรคนี้ไม่เคยอยู่ในรัฐบาลมาก่อน
แต่ในการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคคนสังคมนิยมมีจำนวนผู้แทนลดลงค่อนข้างมาก จนน้อยกว่าพรรคสังคม-เสรีนิยม ซึ่งสาเหตุน่าจะมาจากการสูญเสียความโดดเด่นเพราะความร่วมมือที่ใกล้ชิดพรรค สังคมนิยมประชาธิปไตยมากเกินไป และการเปลี่ยนท่าทีให้ประนีประนอมมากขึ้น ทำให้ถูกมองว่าละทิ้งอุดมการณ์ซ้ายของตนเอง จนทำให้ผู้สนับสนุนบางส่วนย้ายไปลงคะแนนเสียงให้กับพรรคเอกภาพที่อยู่ซ้าย สุดแทน

การแถลงข่าวร่วมกันของ Helle Thorning-Schmidt จากพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย และ Villy Søvndal จากพรรคคนสังคมนิยม (ที่มา http://www.cphpost.dk/news/politics/90-politics/52108-despite-divisions-opposition-remains-poised-for-power.html)

ป้ายหาเสียงของผู้สมัครรายหนึ่งจากพรรคคนสังคมนิยม (บน) และจากพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย (ล่าง)

ป้ายหาเสียงของ Villy Søvndal หัวหน้าพรรคคนสังคมนิยม


พรรคสังคม-เสรีนิยม (Det Radikale Venstre - B): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 9 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 17 คน

ชื่อพรรคนี้ แปลตรงตัวตามภาษาเดนิชว่าพรรค "ซ้ายสุดขั้ว" แต่ความเป็นจริงพรรคนี้คือพรรคสังคม-เสรีนิยม (Social Liberal) ที่มีอุดมการณ์ใกล้เคียงกับพรรคเสรีประชาธิปไตยของอังกฤษ (Liberal Democrats) และพรรคเดโมแครตของสหรัฐอเมริกา เพราะเป็นพรรคเสรีนิยมที่อยู่ทางซ้ายกว่าพรรคเสรีนิยม (Venstre) พรรคนี้มีอุดมการณ์เศรษฐกิจที่ขวาที่สุดในพันธมิตรสีแดงเพราะสนับสนุน เศรษฐกิจแบบเสรีนิยม แต่ยังใส่ใจประเด็นด้านสวัสดิการมากกว่าพรรคเสรีนิยม โดยพรรคนี้เป็นพรรครัฐบาลและพรรคสนับสนุนรัฐบาลหลายครั้ง และวางตัวเองอยู่ตรงกลาง หรือกลางซ้าย เข้าร่วมกับรัฐบาลได้ทั้งขวาและซ้าย แต่มีนโยบายผู้อพยพที่ต่างกับพรรคเสรีนิยมอย่างมาก เพราะต้องการยกเลิกกฎ 24 ปี และมีจุดยืนที่ซ้ายที่สุดในเรื่องผู้อพยพ ซึ่งเป็นจุดแข็งอย่างมากของพรรคนี้ เพราะกลายเป็นตัวเลือกของผู้สนับสนุนเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม แต่ต่อต้านพรรคคนเดนมาร์กที่มีแนวคิดขวาจัด (หากสนับสนุนพรรคเสรีนิยม ก็เท่ากับสนับสนุนการมีอยู่ของพรรคขวาจัดในรัฐบาล) แต่จุดอ่อนคือความสัมพันธ์ที่ไม่ดีนักกับพรรคคนสังคมนิยม หัวหน้าพรรคคือ Margrethe Vestager

Margrethe Vestager หัวหน้าพรรคสังคม-เสรีนิยม (ซ้าย) และ Pia Kjærsgaard หัวหน้าพรรคคนเดนมาร์ก ในรายการโทรทัศน์ "เกมเศรษฐี" (ที่มา http://multimedia.pol.dk/archive/00575/Margrethe_Vestager__575351y.jpg)


โดยในการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคสังคม-เสรีนิยมประสบความสำเร็จอย่างสูง เพราะได้ผู้แทนมากขึ้นเกือบ 2 เท่า กลายเป็นพรรคที่มีบทบาทสำคัญในการจัดตั้งรัฐบาลใหม่ และมีโอกาสในการผลักดันนโยบายด้านผู้อพยพ การศึกษา และการเกษียณอายุก่อนกำหนดได้เป็นอย่างมาก นอกจากนี้ พรรคเสรีนิยมยังเคยเสนอจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคสังคม-เสรีนิยม แทนพรรคคนเดนมาร์กอีกด้วย ถือได้ว่าเสียงสนับสนุนของพรรคนี้เป็นทั้งเสียงของคนที่สนับสนุนสวัสดิการ สังคม แต่ต้องการนโยบายเศรษฐกิจที่โน้มเอียงไปทางทุนนิยม และทั้งคนที่ไม่เห็นด้วยกับพรรคคนเดนมาร์ก

ป้ายหาเสียงของผู้สมัครรายหนึ่งจากพรรคสังคม-เสรีนิยม
พรรคเอกภาพ (Enhedslisten -Ø): จำนวนผู้แทนสมัยก่อนหน้า 4 คน จำนวนผู้แทนที่ได้รับการเลือกตั้ง 12 คน

พรรคนี้เป็นพรรคที่ซ้ายที่สุดในพันธมิตรสีแดง เกิดจากการรวมตัวของพรรคซ้ายจัดและพรรคคอมมิวนิสต์ในปี 1989 มีจุดเด่นด้านนโยบายสวัสดิการต่างๆที่ครอบคลุมยิ่งขึ้นมาก และมีจุดยืนต่อต้านทุนนิยมอย่างชัดเจน ส่วนนโยบายผู้อพยพก็เสรีที่สุดเช่นกัน โดยอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกับพรรคสังคม-เสรีนิยม พรรคนี้ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นมากในหมู่เยาวชนที่ต้องการเห็นโลกที่งดงาม โดยได้จำนวนผู้แทนเพิ่มขึ้นถึงสามเท่าจากการเลือกตั้งครั้งก่อน และเป็นพรรคหนึ่งที่มีความสำคัญในการจัดตั้งรัฐบาลใหม่โดย Helle Thorning-Schmidt พรรคนี้ไม่มีหัวหน้าพรรค เพราะมีคณะกรรมการชี้นำพรรคร่วมกัน แต่มีโฆษกพรรคชื่อ Johanne Schmidt-Nielsen ซึ่งได้เป็นผู้แทนครั้งแรกในการเลือกตั้งเมื่อ 4 ปีก่อน ขณะที่เธอมีอายุเพียง 23 ปี และยังได้คะแนนเลือกตั้งส่วนตัวมากกว่า Helle Thorning-Schmidt ในเขตเลือกตั้งกรุงโคเปนเฮเกน

มุมมองของผู้มาเยือน

จากการที่ผู้เขียนได้ใช้ชีวิตอยู่ในเดนมาร์กมาเป็นระยะเวลาหนึ่ง และได้มีโอกาสสัมผัสบรรยากาศการเลือกตั้งของเดนมาร์กตั้งแต่การประกาศเลือก ตั้งจนถึงปัจจุบัน คือ ก่อนวันเลือกตั้งหนึ่งวัน ผู้เขียนมีข้อสังเกตถึงระบบการเมืองเดนมาร์กหลายประการ ดังนี้
ประชาชนเดนมาร์ก เป็นบุคคลที่มีความตื่นตัวต่อการเลือกตั้งสูงมาก โดยทั่วไป อัตราการใช้สิทธิของประเทศนี้อยู่ที่ประมาณร้อยละ 80-90 เสมอ ขณะที่เพื่อนของผู้เขียนก็มีความตื่นตัว ประกาศตัวเองสนับสนุนพรรคการเมืองอย่างชัดเจน นอกจากนี้ ผู้เขียนได้สัมผัสบรรยากาศการรับประทานอาหารร่วมกันในหอพัก ที่มีการแสดงความคิดเห็นทางการเมืองอย่างชัดเจน นอกจากนี้ ผู้เขียนยังเห็นอาสาสมัครที่เป็นเยาวชนและผู้สูงอายุจำนวนมาก ช่วยงานพรรคการเมืองที่ตนสนับสนุน ทั้งการปิดโปสเตอร์ การแจกใบปลิว และช่วยงานหาเสียงต่างๆ
การเลือกตั้งที่นี่ เป็นการเลือกตั้งที่บริสุทธิ์ยุติธรรม เพื่อนหลายคนของผู้เขียนกล้าพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่าที่นี่ไม่มีการโกง ขณะที่การตรวจสอบผู้ใช้สิทธิก็ไม่เข้มงวดมากนัก โดยทั่วไป การมีจดหมายแจ้งสิทธิเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอต่อการไปใช้สิทธิเลือกตั้ง
เดนมาร์กเป็นประเทศที่มีพรรคการเมืองหลายพรรค เปิดโอกาสให้ความเห็นของคนกลุ่มต่างๆได้แสดงออกอย่างเปิดเผย ตั้งแต่พรรคขวาจัดอย่างพรรคคนเดนมาร์ก จนถึงพรรคซ้ายจัดอย่างพรรคเอกภาพ ก็มีพื้นที่ในการเมืองเดนมาร์ก และแทบไม่มีการยุบพรรคเกิดขึ้นในประเทศนี้ แม้พรรคหลายพรรคจะมีความเห็นที่ค่อนข้างรุนแรงก็ตาม แต่คนเดนมาร์กก็ทำได้เพียงไม่สนับสนุนพรรคดังกล่าว และปล่อยให้พรรคเหล่านี้เสียคะแนนสนับสนุนไปเอง
คนเดนมาร์กส่วนใหญ่ไม่ได้สนับสนุนพรรคคนเดนมาร์ก ซึ่งเป็นพรรคขวาจัด มีนโยบายที่ไม่เป็นมิตรต่อคนต่างชาติ อย่างที่ผู้เขียนคิดก่อนมาเยือน คนเดนมาร์กที่ผู้เขียนได้พบเจอส่วนมากมีทัศนคติที่เป็นมิตรต่อคนต่างชาติ และเข้าใจดีว่าผู้อพยพเป็นสิ่งจำเป็นต่อสังคมเดนมาร์ก เพราะคนเหล่านี้ช่วยทำงานไร้ทักษะ รวมถึงงานทักษะสูง และจ่ายภาษีให้ประเทศ และการขึ้นมาของพันธมิตรสีแดงที่กำลังเกิดขึ้น เป็นการพยายามหยุดนโยบายด้านผู้อพยพขวาจัด ซึ่งเดนมาร์กเป็นประเทศแรกในยุโรปที่จุดกระแสนี้ เพื่อนของผู้เขียนถึงกับกล่าวว่า เราเป็นคนเริ่มกระแสนี้ และเป็นหน้าที่ของเราที่จะเริ่มหยุดมัน
คนเดนมาร์กส่วนใหญ่ที่ผู้เขียนพบเจอแบ่งเป็นสองกลุ่มชัดเจน กลุ่มแรกเห็นด้วยกับรัฐสวัสดิการ และยินดีจ่ายภาษีสูงเพื่อรับบริการทางสังคมที่มีคุณภาพ และไม่เห็นด้วยกับการลดภาษี คนกลุ่มนี้จะเลือกพรรคในพันธมิตรสีแดง ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งต้องการรัฐที่เล็กลง ภาษีลดลง ลดขนาดรัฐสวัสดิการลง แต่ก็ยังต้องการคงรัฐสวัสดิการไว้อยู่ คนกลุ่มนี้จะเลือกพรรคในพันธมิตรสีน้ำเงิน แต่สิ่งที่ทั้งสองกลุ่มเห็นตรงกันคือการให้ความสำคัญกับการศึกษา สนับสนุนระบบการศึกษาฟรีของเดนมาร์ก เพราะตระหนักดีว่าการศึกษาจะนำมาซึ่งการเติบโตของประเทศ และการศึกษาฟรีเป็นการลดความเหลื่อมล้ำในสังคม
พรรคการเมืองเดนมาร์กเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของคนหลากหลายกลุ่ม มีการเสนอนโยบายจำนวนมากไม่ต่างกับโครงการประชานิยมของไทย ทั้งการขยายเงินค่าครองชีพและเงินกู้ให้นักศึกษา ขยายการรักษาพยาบาล และขึ้นภาษีบาปเพื่อเพิ่มรายได้ ของพรรคในพันธมิตรสีแดง รวมถึงการรักษาระดับภาษีเดิม การขยายการหักลดหย่อนภาษี แลกกับการตัดลดงบประมาณ ของพรรคในพันธมิตรสีน้ำเงิน เพื่อดึงดูดให้ฐานเสียงของตนมาเลือกพรรคตน แต่พรรคหลักในการเลือกตั้งเดนมาร์ก คือพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย และพรรคเสรีนิยม จะพยายามทำให้นโยบายของตนอยู่ตรงกลางที่สุด เพื่อดึงดูดกลุ่มผู้เลือกตั้งหลากหลาย ส่วนพรรคร่วมพันธมิตรอื่นๆ จะมีแนวคิดที่ไปทางซ้ายหรือขวามากกว่า เป็นทางเลือกให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งเลือกพรรคการเมืองที่ตรงกับอุดมการณ์ของ ตนมากที่สุด และเราไม่เคยเห็นนักการเมืองหรือพรรคการเมืองพูดถึงคำว่า "คนดี" อย่างเช่นการเมืองไทย ทั้งนี้ เดนมาร์กเป็นประเทศสามอันดับแรกที่การคอรัปชั่นต่ำที่สุดในโลก
พรรคการเมืองในเดนมาร์กใช้เงินจำนวนมากในการหาเสียง ทั้งการปิดโปสเตอร์ การซื้อพื้นที่โฆษณากลางแจ้ง โทรทัศน์ และหนังสือพิมพ์ เงินจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการเลือกตั้ง แม้แต่พรรคที่ซ้ายที่สุดก็ตาม
สุดท้าย ผู้เขียนเห็นว่า การเลือกตั้งในเดนมาร์ก เป็นการเลือกตั้งที่เสรี เปิดกว้างให้พรรคการเมืองหลากหลายและกลุ่มคนหลากหลายเข้ามามีส่วนร่วม เคารพความเห็นที่หลากหลายและความเท่าเทียม แม้ประเทศไทยจะมีความแตกต่างทางสังคม ประเพณี วัฒนธรรม แต่ตัวอย่างของเดนมาร์กก็น่าศึกษา และเป็นแบบอย่างในการพัฒนาประชาธิปไตยของไทยต่อไป

Helle Thorning-Schmidt ระหว่างการกล่าวสุนทรพจน์ประกาศชัยชนะในคืนวันเลือกตั้ง (ที่มา http://www.bt.dk/sites/default/files-dk/node-images/495/4/4495252-folketingsvalg.jpg)

Johanne Schmidt-Nielsen โฆษกพรรคเอกภาพ (ที่มา http://multimedia.pol.dk/archive/00577/Enhedslisten_holder_577173a.jpg)


ยังไม่จบ คลิกอ่านต่อที่นี่